Wyszukiwarka

Wyszukiwarka

Kalendarium

Wtorek, 2021-08-03

Imieniny: Augustyna, Kamelii

Statystyki

  • Odwiedziło nas: 717519
  • Do końca roku: 150 dni
  • Do wakacji: WAKACJE!!!


TERAPIA BEHAWIORALNA

Zastosowanie metod behawioralnych

w terapii dzieci autystycznych oraz z innymi niepełnosprawnościami

- wczesna interwencja

Główne założenia behawioralnej teorii autyzmu

Terapia behawioralna jest metodą  jasno wytyczającą cele, operującą własnym systemem pojęć i narzędzi. Dysponuje przeszło pięćdziesięcioletnią dokumentacją kliniczną, dotyczącą efektów terapii.

Dzieci autystyczne (oraz z innymi niepełnosprawnościami)  mają raczej wiele odrębnych deficytów behawioralnych, niż jeden centralny deficyt, którego skorygowanie prowadziłoby do ogólnej poprawy funkcjonowania. Dzieci autystyczne mają zdolność uczenia się - tak jak inni ludzie - o ile znajdują się w specjalnie przystosowanym dla siebie środowisku. Środowisko to składa się z miejsc, w których dzieci przebywają na co dzień, a różni się od normalnego tylko na tyle, aby stało się dla nich bardziej funkcjonalne. W środowisku takim zapotrzebowanie na wykonanie jakiegoś zachowania przez dziecko powinno być wyraźne
i zrozumiałe dla dziecka To, że dzieci autystyczne ponoszą porażki w normalnym środowisku, a odnoszą sukcesy w środowisku specjalnie dla nich zorganizowanym, wskazuje na to, że ich problemy mogą być widziane bardziej jako niedopasowanie pomiędzy ich systemem nerwowym a normalnym środowiskiem, niż jako choroba.

Główne cele terapii behawioralnej

  • Rozwijanie zachowań deficytowych  - zachowaniami deficytowymi nazywamy te zachowania, które uważa się za normalne i pożądane u dziecka w pewnym wieku i w pewnych okolicznościach, a które u dziecka autystycznego występują zbyt rzadko lub nie występują wcale np. prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa tematyczna itd.
  • Redukowanie zachowań niepożądanych (np. zachowania destrukcyjne, zachowania agresywne i autoagresywne, zachowania auto stymulacyjne, zachowania rytualistyczne, zachowania zakłócające, odmawianie jedzenia, nieprawidłowe reakcje emocjonalne, nieprawidłowa mowa). Praca nad redukowaniem zachowań niepożądanych jest najtrudniejszym, ale zarazem najważniejszym obszarem terapii.
  • Generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii - zachowanie jest zgeneralizowane wówczas, gdy jest trwałe, pojawia się w różnych środowiskach, w obecności różnych osób oraz rozszerza się na zachowania pokrewne. Problem generalizacji nie dotyczy tylko wyboru właściwych procedur umiejętności uczenia się i stosowanych metod wykorzystania ich przez dziecko w naturalnych sytuacjach w życiu codziennym, ale przede wszystkim zmiany dotychczasowej jakości życia dziecka.

Terapia behawioralna opiera się na kilku podstawowych zasadach, których przestrzeganie gwarantuje osiągnięcie sukcesu w pracy z dzieckiem. Są to:

  • Zasada małych kroków  (każdą czynność, której chce się dziecko wyuczyć rozpisuje się  na małe kroki, jasne i zrozumiałe dla dziecka)
  • Zasada stopniowania trudności (zaczynamy od ćwiczeń łatwych i konkretnych, z których dziecko skorzysta natychmiast i będzie mogło zastosować je w zadaniach trudniejszych)
  • Zasada stosowania wzmocnień (wzmocnienie to każde wydarzenie, które zwiększa siłę zachowania, zwiększa prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia pożądanego zachowania w podobnych okolicznościach). 

Etapy terapii behawioralnej

  • Terapia behawioralna jest terapią kompleksową i dotyczy wszystkich sfer rozwoju dziecka. Obejmuje swoim zasięgiem następujące obszary:
  • wczesne rozumienie mowy,
  • trening imitacji,
  • dopasowywanie i sortowanie,
  • imitację werbalną,
  • mowę czynną,
  • pojęcia abstrakcyjne,
  • umiejętności szkolne,
  • rozwój społeczny,

Powyższe obszary nie stanowią chronologicznej całości.

 

Na terenie naszego Przedszkola istnieje możliwość konsultacji terapeutycznych dla dzieci z autyzmem, Zespołem Aspergera oraz z innymi niepełno sprawnościami. Zajęcia terapeutyczne opierają się na wspomnianej terapii behawioralnej bądź wykorzystują jej elementy.

 

 

                                                                                              Barbara Ciechańska - psycholog